کارخانه هایی که جان می بازند / نگاهی به وضعیت تولیدکنندگان در استان کردستان

 

روزهای اخیر ، روزهایی پر از مشکلات و درگیری های گسترده برای کارخانه های ایرانی و تولیدی های استان است. روزهایی که اغلب تولیدکنندگان ایرانی با بحران جدی مواد اولیه و نقدینگی دست و پنجه نرم می کنند. در این میان استان کردستان،استانی است که تعداد کارخانه های فعالش انگشت شمار محسوب می شود و این روزها کارخانه هایش با درد تازه ای دست و پنجه نرم می کند.
تحریم،تعدیل و تهدید از مهم ترین عواملی است که اکثر کارخانه های استان با آن مواجه اند و با شروع تحریم ها،فعالیت کاسبان تحریم باعث شد درآشفته بازاری که مدت هاست ادامه دارد به علت قیمت های سر به فلک کشیده مواد اولیه و قطعات مورد نیاز برخی از کارخانه های استان به حالت نیمه تعطیل درآیند .
همچنین همخوان نبودن میزان دخل و خرج و حاشیه سود پایین ،کارفرما ها را وادار به تعدیل نیرو کرده است
این رنج ها یک ریشه ی داخلی نیز دارد،آن هم بی توجهی ادارات و مسئولان کشوری و استانی به مشکلات کارخانه هاست که تا مرز تعطیلی پیش رفته اند.
کارخانه تولید رب که از صادرکنندگان برتر استان نیز محسوب می شده است، نیز یکی از همین واحدهای تولیدی صنعتی است که فعالیتش با مشکلاتی مواجه شده است.
کارخانه هایی که می توانستد با تعداد نیرویی بالغ بر ۳۰۰نفر فعالیت کنند و با همان قدرت به صادرات محصولاتشان ادامه دهند اما همراه نبودن ادارات و مسئولان نه تنها باعث کاهش تولید و توقف صادرات شده است بلکه برخی از ادارات اقداماتی مانند تهدید به مصادره تا درخواست پرداخت هزینه های نجومی در فصل اوج فعالیت به فعالیت کلیدی شان تبدیل شده است.

اگر همه ی این مشکلات را کنار هم بگذاریم پازل مشکلات استان کردستان به سادگی تکمیل می شود،کارگری که در تورم نزدیک به ۵۰درصدی استان کردستان با گرانی ها و مشکلات متعدد و با افزایش ۳۶درصدی حقوق نسبت به سال۹۷ دست و پنجه نرم می کند حال باید سایه ی سنگین امکان تعطیلی کارخانه ها را بیشتر از قبل احساس کند و در اکثر اوقات و به علت تعطیلی کارخانه های سطح استان مجبور به مهاجرت به استان دیگری ست،با این وجود باز هم مشخص نیست که این بی توجهی مدیران و مسئولان استان تا کی ادامه دارد و تا چند مدت دیگر باید شاه