روایت مردمانی گرفتار در بن بست حاشیه نشینی / ساعتی با حاشیه نشینان محله نخودچر شهر رشت

شاید بسیاری تصور می کنند حاشیه نشینی بیشتر مربوط به کلان شهرهایی چون تهران یا شهرهای صنعتی است اما شگفت انگیز است اگر بدانیم شهر توریستی چون رشت نیز اکنون درگیر مسایل مربوط به حاشیه نشینی شده است

مرجان قربانی فر

افزایش سریع شهرنشینی بدون همراهی رشد و توسعه شاخص های اقتصادی و اجتماعی لازمه شهرنشینی پایدار، شهرها را با مشکلات و معضلات متعددی مواجه کرده است.
در۹ مرداد ۱۳۹۶ وزارت راه و شهرسازی، تعداد حاشیه‌نشینان کشورمان را ۱۹ میلیون نفر اعلام کرد، یعنی از هر چهار نفر ایرانی یک نفر در سکونت‌گاه های غیررسمی زندگی کرده و حاشیه‌نشین محسوب می شود.
اما شاید بسیاری تصور می کنند حاشیه نشینی بیشتر مربوط به کلان شهرهایی چون تهران یا شهرهای صنعتی است اما شگفت انگیز است اگر بدانیم شهر توریستی چون رشت نیز اکنون درگیر مسایل مربوط به حاشیه نشینی شده است.رشت برای دهها سال به شهر باران و نور و رنگ مشهور بوده و بسیاری همواره آن را شهری با مردمانی مهمان نواز می دانند که خاکی دامن گیر دارد.
اما شاید ناگوار باشد اگر بخواهیم بگوییم آن چه در اولین برخورد از این شهر دیده می شود حالا تنها پوسته رویی آن است، زیر پوست این شهر بحران و مشکلات عدیده ای در جریان است و حالا به همه بحران های زیربنایی و مدیریت شهری ، موضوع حاشیه نشینی و مشکلات آن نیز اضافه شده است. حاشیه نشینی که به ناگواری سهم مردمی شده است که باید با مشکلات ریز و درشت آن سر کنند.
به میان این مردم حاشبه نشین که می روی با شگفتی متوجه می شوی چقدر صبورانه سعی می کنند با مشکلات مدارا کنند و گاه درخواست هایشان آن قدر ساده است که از اینکه حقوقشان رعایت نمی شود ، دچار احساس شرمی می شوی که باید مسولین دچارش شوند.

گویا که اینبار با پدیده ی شهرنشینانی مواجه هستیم که از دید مسئولان در مناطق کم برخوردار زندگی میکنند و باید حق و حقوقی معادل دیگر شهرنشینان پرداخت کنند و خدماتی کمتر از سایر همشهریانشان دریافت کنند. نگاهی ناگوار که باعث شده هر بار با عنوان کمبود بودجه از کنار این مناطق عبور کنند و آنها همچنان در کمبود امکانات به سر ببرند.
با وجود تمام امکانات کم و محرومیت ها همه یک نقطه ی مشترک دارند. امیدوارند با هر بار تغییر شورا و شهردار نگاهی به آنها انداخته شود تا نهایت بعد از سالها زندگی در این مکان به حداقل خواسته یعنی یک آسفالت که در تمام روستاها نیز وجود دارد دسترسی پیدا کنند.