زنان عشایر و حقوق انسانی که نیست

تبعیض هاونارسایی های بسیاری در راه رشد و شکوفایی استعداد دختران عشایری وجود دارد. سبک متفاوت زندگی عشایری وکوچ کردن های متوالی درطول سال منجرشده است بسیاری ازدختران عشایری ازحق تحصیل در مقاطع بالاتر محروم شوند و علاوه برامکانات کم ، مسائل فرهنگی بسیاری ازجمله عدم امکان تحصیل دختران ، باعث شده بسیاری از زنان عشایر تحصیلات بالاترازپنجم ابتدایی نداشته باشند

زندگی عشایری سبک زندگی متفاوت با زندگی شهری حتی یا حتی زندگی روستایی است.
دراین نوع سبک زندگی تمام اعضای خانواده به یکدیگرکمک می کنند و دراقتصادخانواده نقش دارند.امانقش زنان دراین نوع سبک زندگی پر رنگ تر است وبه جرئت می توان گفت که ستون مهم این زندگی سخت وطاقت فرسازنان هستند.

زنانی که پابه پای مردان کار می کنند وبیشترین نقش را در تولید و پرورش رادارند امامتأسفانه ازکمترین حقوقی محروم هستند و در نهایت سنت آنان را وابسته به مردان عشیره شان می کند.

تبعیض هاونارسایی های بسیاری در راه رشد و شکوفایی استعداد دختران عشایری وجود دارد. سبک متفاوت زندگی عشایری وکوچ کردن های متوالی درطول سال منجرشده است بسیاری ازدختران عشایری ازحق تحصیل در مقاطع بالاتر محروم شوند و علاوه برامکانات کم ، مسائل فرهنگی بسیاری ازجمله عدم امکان تحصیل دختران ، باعث شده بسیاری از زنان عشایر تحصیلات بالاترازپنجم ابتدایی نداشته باشند واستعدادهای آن هاصرف یادگیری امورشوهرداری ،بچه داری ،دوشیدن گاو وگوسفندوپخت وپزشود . این درحالی است که پسران بدلیل اجازه تحصیل درشهریاروستاهای اطراف وحتی در مدارس شبانه روزی پیدا می کنند.

از مسایل مهم تر زنان‌عشایر عدم دسترسی به امکانات آموزشی وبهداشتی است که باعث شده زنان به تعدادبیشتری بارورشده وتعدادفرزندان بالارفته ودرسنین پایین تربه دلیل کارسخت وباروری های متعدد دچار پیری زودرس شوند وبیماری های زیادی گریبانگیر آن هاشود.

این همه در حالی است که گاه حتی میتوان دختران بیست ساله ای را مشاهده کرد که صاحب سه فرزند شده اند. دخترانی که هیچ حق انتخابی در ازدواج نداشته وباصلاحدیدپدر یابرادران خود تن به ازدواج داده ونه تنهاازجهیزیه خبری نیست بلکه از ارث نیزمحروم هستند وهیچ ارثی به آن هاتعلق نمی گیردواین دختران در صورت آزارواذیت توسط شوهران خود هیچ حمایتی نمی شوند و حتی در صورت بازگشت به خانه ی پدر درعرض یک هفته وشاید کمتربا اصراروپافشاری خانواده ی دوطرف مجبورمی شوندبه خانه ی شوهربازگردند. هیچ کدام از حقوق انسانی این زنان رعایت نمی شود و در حالی که
بیشترین کار و نقش درزندگی را دارند ، نه تنهاازسوی مردان عشیره که از سوی جامعه نیز فراموش شده اند.
شاید این زنان هیچگاه در طول زندگی خود نامی از فعالین حوزه زنان ، فعالین حقوق زنان و حتی نامی از معاونت زنان نهاد ریاست جمهوری نشنیده اند اما آیا این فعالین زنان و خانم معاون نیز حق دارند بگویند چیزی از این زنان و مشکلاتشان نمی دانند؟