هنرمند خالی از هنر / تهمینه میلانی در دومین نمایشگاه خود با نام «آن دیگری» باز هم متهم به جعل هنری شد

تقویم پانزدهم شهریور سال ۹۷ را نشان می داد و بسیاری از اهالی سینما خودشان را به الهیه رسانده بودند تا در ساختمان گالری «ایوان» سالروز تولد خانم کارگردان را تبریک بگویند. یک روز بعد،همین گالری افتتاحیه نمایشگاه نقاشی‌های تهمینه میلانی با عنوان «فیلم‌هایی که نساختم» را در برنامه کاری خود قرار داد اما این افتتاحیه با موج اعتراض دانشجویان هنرهای تجسمی همراه شد؛دانشجویانی که مقابل ورودی گالری ایوان تعدادی از کارهای هنری استادان شاخص تجسمی از جمله محسن وزیری مقدم و بهمن محصص را در دست گرفته و از مردم سوال می کردند که آیا هنرمندان خالق این آثار را می‌شناسند یا خیر!

می خواستم نوشتن از تهمینه میلانی و نمایشگاه اخیرش را تا می توانم به تعویق بیندازم تا بگذارم واکنش ها تمام و پیگیری از سوی رسانه ها،مطبوعات،انجمن نقاشان و خانواده بزرگ هنرهای تجسمی در ایران را رصد کنم.از طرفی تصور می کردم که آنقدر همه چیز در این مرز و بوم پیچیده و سر جای خودش نیست که پرداختن به چنین موضوعی،مثنوی هفتاد من کاغذ است.مساله اینجاست که اگر تنها نام میلانی را در یکی از موتورهای جستجوی اینترنتی وارد کنید،با مطالبی مواجه می شوید که یا از این سوی بام افتاده اند و یا از آن سو… !
از طرف دیگر آنچه در گام اول حول میلانی و حاشیه هایش می چرخد، بنابه اظهارات منتقدان و به توصیف خود او «گروه فشار»،این است که چرا افراد مشهور خود را مجاز به ورود در هر عرصه ای می دانند؟!
در روزگاری که آنقدر مشاغل پیچیده و تخصصی شده که ورود و تبحر در آن برای افراد مبتدی تا حد زیادی صعب الحصول است،این قشر خاص با چه پشتوانه ای درهر حوزه ورود کرده،یک روز به جنگ ناهنجاری های زیر پوست شهر رفته و نسخه های جامعه شناسانه تجویز می کنند،یک روز تئوریسین سیاسی می شوند و فردایش هشتگ می زنند که #خود_کرده_را_تدبیر_نیست!
قشری که «از هر دری سخنی» هایشان نه تنها به هیچ دستاوردی نرسیده اند بلکه برای جبران بار تخصصی و علمی اندک خود در این زمینه ها،دائم به تکرار گفتار و کردار دیگران مشغول اند واین روند آنقدرعادی شده که حتی برای فعالیت های هنری خود نیز،ایده دیگران را با ماله کشی «الهام گرفته ام» جعل می کنند!
دلایلی که عنوان شد،تنها بخشی از اظهارات مخالفان ورود سلبریتی ها در هر عرصه است و در این مورد ،دامنگیر میلانی نیز شده است.هرچند میلانی و تیمش، باز هم برای فرار از مسئولیت پذیری،پشت پرده تبعیض جنسیتی پنهان شده و اظهار می کنند که این هجمه ها،ادامه فرهنگ رایج در کشور ماست که با زنان موفق برخورد می شود اما درباره نمایشگاه گذاشتن یا نگذاشتن یک سلبریتی به طور خاص،تا چه اندازه درست است؟!
*رانتِ آویخته از دیوار گالری ها!
باید گفت که در جهان آرمانی با تفکر آزاد،هر انسانی در صورت ضرر نرساندن به دیگران،مجاز است که به فعالیت هایی که می خواهد،مشغول باشد اما در ایران نه جهان آزاد است و نه تفکرات،آرمانی!

هر حوزه،افراد متبحر و کارکشته بسیاری دارد که زمان،هزینه و زندگی خود را برای آن گذاشته اند اما به دلیل نداشتن رانت و پشتوانه مالی و فامیلی یا تیم نبودن و تیمی فعالیت نکردن، به حق خود نرسیده و یا هیچگاه مجالی برای شکوفایی پیدا نکرده اند.در این میان،ورود افرادی دیگر به واسطه آنچه عنوان کردیم،طبیعی است که واکنش برانگیز باشد و کوچکترین خلل در آن نیز بزرگ نمایی شود،چه برسد به این که آن خلل یک عمل غیر حرفه ای و غیر اخلاقی چون جعل هنری و هویت سازی کاذب نیز باشد!با توجه به اینکه در گفتار پیش رو،به نمایشگاه تهمینه میلانی پرداخته ایم،خوانندگان این گزارش می توانند با تمرکز به همین اسم،لایه های پنهان در هنرهای تجسمی را نیز بازنمایی کرده و مصداق را بارزتر رویت کنند!
امروز گالری در ایران یک «رانت»است که تنها منطق بازار را برای توسعه کارش در نظر می گیرد و نه پیشبرد هنر ایرانی را!طبیعی است که با ورود فردی که به گفته خودش راه زیادی تا حرفه ای شدن دارد،افراد سنگ هم صنف و هم خانواده خود را در حوزه هنرهای تجسمی به سینه بزنند که با وجود حرفه ای بودن،در بدترین شرایط روحی و مالی تنها به امید فرجی،دست و پا می زنند!

اما آیا گالری داری می تواند بدون گرفتن رانت و در نظر گرفتن وجه اقتصادی،تنها به توسعه هنری فکر کند؟!
باید گفت که گالری در شرایط کنونی برای فعالیت به دو اِلِمان «مجوز» و « اعتبار» نیاز دارد پس نمی تواند؛زیرا گاهی نیز برای گرفتن همین اجازه دولتی مجبور می شود به شاهراه هایی بپیوندد تا به سرانجام برسد.اعتبار را نیز می تواند با برگزار کردن نمایشگاه از هنرمندان به نام در حوزه تجسمی به دست آورد اما مشکل وقتی ایجاد می شود که بعد از معتبر شدن،زمین بازی را عوض کرده و برای اینکه پول بیشتری به جیب بزند،از سلبریتی هایی که تازه پا به این عرصه گذاشته اند استفاده کرده و اینجاست که معامله دو سر سودی به نفع طرفین منعقد می شود!
*قصه از کجا شروع شد؟
«در دوران دبیرستان آرزو داشتم که نقاشی بخوانم اما نمی دانستم برای اینکه کنکور نقاشی بدهی باید طراحی حرفه ای بلد باشی!در نهایت معماری قبول شدم که هم به سینمایی نزدیک بود که عاشقش بودم و هم به نقاشی که آرزویش را داشتم!بنابراین نقاشی سال ها همراه من بود و طی سال های اخیر هم پای ثابت گالری های نقاشی بودم.سال ها گذشت و با پا گذاشتن برخی جریان های سیاسی و نظامی به سینما،قیمت تولید فیلم بالا رفت و من شروع به نوشتن رمانی کردم که کاراکتر اصلی آن نقاش بود!احساس می کردم اگر کاراکتر نقاش باشد بهتر می توانم تصورات او را درون قصه بیاورم.در این سال ها جسته و گریخته نقاشی می کردم اما نه به صورت حرفه ای!در طول هفت سال اخیر و به واسطه اینترنت خودم به خودم آموزش نقاشی دادم تا اینکه یکی از نقاش های مطرح با دیدن یکی از نقاشی هایم پیشنهاد داد که نمایشگاه بگذارم!فکر می کردم همه می گویند فیلمساز ما فیلم های نساخته اش را نقاشی کرده و نقاشی قصه گو را وارد هنرهای تجسمی کرده است…»

تقویم پانزدهم شهریور سال ۹۷ را نشان می داد و بسیاری از اهالی سینما خودشان را به الهیه رسانده بودند تا در ساختمان گالری «ایوان» سالروز تولد خانم کارگردان را تبریک بگویند. یک روز بعد،همین گالری افتتاحیه نمایشگاه نقاشی‌های تهمینه میلانی با عنوان «فیلم‌هایی که نساختم» را در برنامه کاری خود قرار داد اما این افتتاحیه با موج اعتراض دانشجویان هنرهای تجسمی همراه شد؛دانشجویانی که مقابل ورودی گالری ایوان تعدادی از کارهای هنری استادان شاخص تجسمی از جمله محسن وزیری مقدم و بهمن محصص را در دست گرفته و از مردم سوال می کردند که آیا هنرمندان خالق این آثار را می‌شناسند یا خیر!

این اعتراضات همچنین در فضای مجازی با هشتگ «گالری جای شما نیست» از سمت نقاشان و هنرمندان ادامه پیدا کرد و پس از گشایش نیز به کپی کردن از اثر«جنی میلیهوف» متهم شد. روز یکشنبه موج اعتراض‌ها بالاخره به نتیجه رسیده و خبر تازه ای منتشرشد: نمایشگاه نقاشی‌های خانم تهمینه میلانی با عنوان «فیلم‌هایی که نساختم» بنا بر تصمیم مدیریت گالری و در جهت احترام به مخاطبان هنرهای تجسمی به‌کار خود پایان داد؛ این نمایشگاه قرار بود تا ۲۱شهریور برپا باشد!
«من یک‌بار هم به آتلیه خانم میلانی رفتم و چندتایی از کارها را دیدم و هرچند با سلیقه من جور نبود اما به‌خاطر اعتبار و احترام خانم میلانی آثار را پذیرفتم. من به چند کار هم مشکوک بودم و به‌نظرم آشنا می‌آمد و حتی چند تابلو را برای عرضه در نمایشگاه حذف کردم. خانم میلانی البته درباره این موضوع به ما گفتند تحت‌تأثیر آثار نقاشی که پیش از این دیده بودند قرار داشتند اما منکر هرگونه شباهت شدند. مدتی بعد آقایی که قبلا مدیرکل هنرهای تجسمی وزارت ارشاد بودند به گالری آمدند و آثار را قیمت‌گذاری کردند و خلاصه مقدمات برپایی نمایشگاه مهیا شد.» این حرف‌های حوریه قویمی مدیر گالری «ایوان» در گفت‌وگو با همشهری است. مدیر گالری ایوان همچنین قیمت آثار را بین ۱۵ تا ۳۰میلیون تومان اعلام کرده و خبر می‌دهد که ۲۷تابلو در نمایشگاه عرضه شده بوده که تعدادی‌شان هم به فروش رفت. با ادامه واکنش ها،خانم کارگردان نیز پستی در اینستاگرام منتشر کرده ونوشت:«از این اتفاق قلبا متأسفم. الان متوجه شباهت نقاشی خودم با کار این خانم شدم. حقیقتا نمی‌دانستم این تصویر که روی یک کارت پستال یا در فیسبوک دیده‌ام و در ذهنم نقش بسته بوده چنین شباهتی با کار این خانم نقاش دارد.»

همچنین لیلی گلستان که یکی از اعضای انجمن صنفی گالری داران تهران است و به واسطه خانواده‌اش با سینما نیز پیوند دارد، در مورد این نمایشگاه و خطاب به میلانی نوشت: «اتفاقی که افتاده یعنی نمایشگاه پرحاشیه تهمینه میلانی با آمدن چند دانشجوی هنر در روز افتتاح و اعتراض آن‌ها و افشا شدن کپی‌بودن آثار در نمایشگاه و همه و همه، ماجرایی ناخوشایند در حیطه هنرهای تجسمی ما بود. هرگز معتقد و موافق با این حرف که چرا آدم‌های معروف وارد حیطه دیگری از هنر می‌شوند و به خودشان اجازه می‌دهند نقاشی کنند یا کتاب بنویسند یا عکاس شوند یا از سینما به تئاتر بروند، نبوده‌ام و فکر می‌کنم این یک طرز فکر کاملاً دیکتاتوری و مستبدانه است. به عنوان خواهر بزرگ‌تری که همیشه دوستتان داشته، می‌گویم که اگر شما هم از مردم معذرت می‌خواستید و می‌گفتید اشتباه کردم، مطمئن باشید که هم کار درستی کرده بودید و هم شأن هنرمند بودن، فعال مدنی‌بودن، فمینیست‌بودن، الگوی زنان معترض و آزاده‌بودن و تمام فعالیت‌های هنری و مدنی‌تان به این اندازه زیر سوال نمی‌رفت که بدجوری زیر سوال رفته. واکنش‌هایتان، واکنش‌های یک دختربچه بی‌منطق لجباز بود که بدجوری من را به حیرت انداخت و از این حیرت بسیار بسیار متأسف هستم.»
*غائله ای که آرام نگرفته،فوران می کند!
در حالی که زبانه های این غائله‌ به پا شده هنوز آرام نگرفته بود و جامعه تجسمی کشور هنوز نسبت به ابهامات مطرح شده درباره کپی در نمایشگاه قبلی میلانی،پاسخ درخوری دریافت نکرده بودند،افتتاحیه دومین نمایشگاه وی با نام «آن دیگری» در ششم اردیبهشت ماه سال جاری ودر گالری «آریانا»،آتش زیر خاکستر را دوباره شعله ور ساخت،نمایشگاهی که با چهل تابلو و در سکوت خبری در این گالری افتتاح شد.گویی این اقدام او در اذهان عمومی «دهن‌کجی» به ادعاهای پیشین بود که جز اشاعه حس بی‌اعتمادی مردم نسبت به فضای تجسمی و به حراج گذاشتن اعتبار هنرمندان این عرصه نتیجه‌ای به دنبال نداشت!
هرچند میلانی درصفحه اینستاگرام خود پست‌هایی درباره نمایشگاهش و اینکه این نمایشگاه افتتاحیه خصوصی داشته، منتشرکرده و نوشت:«نمایشگاه «آن دیگری» دومین نمایشگاه نقاشی من است. اولین نمایشگاه من، هفت ماه پیش، روز دوم قربانی یک توطئه از پیش طراحی شده توسط عده‌ای انسان بی‌اخلاق شد.آنها تلاش کردند تصویری از من بسازند که من نبودم؛ بلکه ضمیر نازیبای خود آنها بود. به جای کینه ورزی به پا خاستم و احساسات متلاطم درونم را با رنگ، بر روی بوم کشیدم. من حرف دارم خیلی هم حرف دارم و از آنجا که فیلمسازی را برای من و بسیاری از همکارانم دشوار کرده‌اند، بر آن شدم تا با هنر نقاشی، حرف‌هایم را بزنم. شغل اصلی من فیلمسازی و معماری است و نقاشی را چند سالی است که به‌صورت خودآموخته آغاز کرده‌ام.»
وی در همین نوشتار اینستاگرامی به اتهام کپی‌برداری از آثار نقاشان دیگر نیز اینگونه پاسخ می دهد:«در این راه، از همه چیز و همه کس الهام می‌گیرم. عکاسان، نقاشان نامی و یا کمتر شناخته شده جهان، سمبل و نمادهای ایران باستان، تجارب زیسته و قصه آدم‌های پیرامونم. آنها با عبور از جهان‌بینی و سلیقه فردی من، فرم و محتوای جدیدی می‌یابند. نقاشی‌های من سبک مشخصی ندارند و شاید سال‌ها طول بکشد تا با راهنمایی اساتید و نقد کارشناسی به زبان ویژه خودم دست یابم. سبک، بافت و تکنیک هر نقاشی را بسته به موضوع یا داستانی که مرا می‌آشوبد یا به وجد می‌آورد، بر می‌گزینم. اما چیزی که این ۴۰ تابلو را در کنار هم می‌نشاند و به آنها وحدت می‌بخشد قصه گویی آنها درباره نیمه دیگر جامعه است. «زن»؛ زن معاصر ایران و زنان گمشده یا ناپیدا در تاریخ کهن ایران زمین. تهمینه میلانی اردیبهشت ۱۳۹۸»
اما پس از یک روز،واکنش ها بخصوص در توئیتر به همراه تصاویری از آثار میلانی که شباهت بسیار به آثار هنرمندان دیگر داشت،بالا گرفت تا حدی که هادی مظفری،مدیر کل هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را مجبور به واکنش کرد.وی در مصاحبه با یکی از خبرگزاری ها،اعلام کرد که تعدادی از آثار میلانی از نمایشگاه پیشین وی بود و مجوزی از سمت مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای آن ها صادر نشده و این آثار بدون مجوز به نمایش در آمدند، ضمن اینکه این آثار در نمایشگاه پیشین او در گالری ایوان به نمایش درنیامده بودند!وی همچنین درباره موضع ارشاد درباره صلاحیت برگزاری نمایشگاه نقاشی توسط هنرمندان غیرمرتبط با حوزه تجسمی بیان کرد:«رابطه هنرمند و گالری، رابطه‌ای خصوصی است و مادامی که خلاف نظم عمومی و مقررات جامعه نباشد ما در این توافق بین هنرمند و گالری دخالت نمی‌کنیم اما اگر برپایی یک نمایشگاه منجر به تخلفی شود ورود پیدا می‌کنیم کما اینکه در مورد مساله اخیر نیز بررسی‌های لازم را انجام می‌دهیم.مظفری، مجازات گالری «آریانا» را منوط به بررسی عملکرد این گالری دانست و گفت: «مجازات‌هایی که برای گالری و گالری داران در مرکز هنرهای تجسمی در نظر گرفته شده، معمولاً اخطار شفاهی، اخطار کتبی، درج در پرونده و معلق کردن مجوز گالری و حتی تعطیلی گالری را شامل می‌شود که در صورت تخلف یک گالری این موارد اعمال خواهد شد».
این نمایشگاه نیز در نهایت سه روز پس از برگزاری،تعطیل شد.هرچند میلانی ادعا کرد که قراردادش با گالری سه روز بوده و بنا به قرارداد،زمان نمایشگاه به اتمام رسیده است.

*الهام از مثقالی،پنجاه سال بعد!
معصومه مهدی زاده دانش آموخته رشته نقاشی در دانشکده هنر های زیبا،چند روز قبل از آغاز نمایشگاه در صفحه اینستاگرام خود نوشت:«پیام هایی از چند نفر از نزدیکان و دوستان دریافت کردم که پوستر نمایشگاه خانم میلانی را برایم فرستاده بودند.پوستر،تصویر یکی از نقاشی های ایشان بود که به نظر می رسید بسیار ناشیانه از یکی از نقاشی های من کپی شده بود.تاسف خوردم اما با پس زمینه ای که از نمایشگاه قبلی و آثار ایشون در ذهن من بود،واقعا خیلی برایم اهمیت نداشت که به آن بپردازم.اما نکته بسیار جالب اینکه من در مورد کار ایشان هیچ کامنتی نگذاشتم و هیچ برخورد و قضاوتی هم نداشتم،امروز که دوباره صفحه ایشان را باز کردم،فهمیدم خانم میلانی در اقدامی بسیار عجیب و تامل برانگیز،من رابلاک کردند!»

بعد از اتمام نمایشگاه،افشین پرورش،منتقد و کارشناس هنری که سابقه طولانی در بررسی آثار هنری و صحت و سقم آنها دارد،شروع به بررسی آثار تهمینه میلانی در این نمایشگاه کرد.آثاری که به اعتقاد او کپی بسیار ناشیانه از هنرمندان خارجی بودند!اما ماجرا وقتی جالب شد که علاوه بر خانم مهدی زاده،یکی از تابلو ها کپی بسیار مبتدیانه از تصویری بود که فرشید مثقالی سالها پیش،برای کتاب مشهور «ماهی سیاه کوچولو» نوشته صمد بهرنگی کشیده بود!

*تلاش برای نامحبوب شدن!
گویا میلانی هر چه در محاصره رسانه ها و کاربران فضای مجازی قرار می گیرد،نه می تواند سکوت کند و نه پاسخ مناسبی ارائه دهد،تنها با واکنش های شتاب زده ای مانند موضع گیر اخیرش در مورد نیروهای مردمی در کمک به سیل زدگان،بیشتر خود را به دردسر می اندازد و با سرعت بالایی خود را به نامحبوب شدن نزدیک می کند!

در این میان واکنش های او درباره حواشی نمایشگاه دوم نیز جالب توجه است.میلانی درباره کپی بودن نقاشی‌اش در صفحه اینستاگرام خود می‌نویسد:«خواسته‌اید که در باره حواشی نمایشگاه دوم نقاشیم صحبت کنم، برای روشن شدن و دفع ادعاهای مسموم چند پست خواهم گذاشت.نمایشگاه در گالری آریانا از بزرگ‌ترین گالریهای تهران با چهل نقاشی از من، از تاریخ ۶ تا ۹ اردیبهشت به مدت ۴ روز جهت علاقمندان به نمایش درآمد.متاسفانه آقایی به نام کاوه نجم ابادی که از دوستان اقای محسن پرورش محسنی با اسم جعلی (الف / پ) در رسانه و خانمی که مدیر گالری ایوان هستند در روز اول که مخصوص مهمانان دعوتی بود، بدون دعوت وارد نمایشگاه شد و با فیلم‌برداری و عکاسی عجولانه نمایشگاه را ترک کرد از فردای آن روز کم کم توطئه‌ها شکل گرفت.از جمله، حمله به سایت گالری اریانا وصفحه من در اینستاگرام و سایت و دفتر هنرهای تجسمی در ارشاد!همانطور که همگی می‌دانیم المان دست و مشت صدها سال است که به‌عنوان سمبل خشونت مورد استفاده همه ی هنرمندان و روزنامه‌نگاران قرار می‌گیرد و در انحصار هیچ کس نیست.گرچه در هر دو نقاشی، از دست و صورت برای انتقال خشونت استفاده‌شده است، اما موضوع یکی کودک آزاری است ودیگری خشونت و تهدید و فشار علیه زن.شما را رجوع می‌دهم به هزاران نقاشی و عکس در مورد خشونت که در فضای مجازی و اینترنت به وفور موجود است.اغلب آن‌ها تصویر دست خشونت گر و بدن و صورت خشونت دیده را نمایش می‌دهند.ازآنجاکه برای نمایش خشونت با قوانین ایران امکان استفاده از بدن زن و کودک وجود ندارد، طبعا هنرمند محدود به نمایش دست و است و هیچ کس صاحب این ایده نیست و می‌توان هزاران عکس، نقاشی و فیلم ازان به تصویر کشید.بنابراین می‌بینید که هدف این افراد هتاک تنها ترور شخصیت من است که در میان عده‌ای محبوبیت دارم. هدف ایشان قطع این رابطه سالم است و بس.»

*سلبریتی می آید و مردم به دنبالش!

«چه اشکالی دارد من وارد این عرصه شوم حتی اگر به قدرت بسیاری از بچه های حوزه نقاشی نباشم؟درک این نکته برای عده ای دشوار است؛کسی که می آید و تابلوی مرا می خرد احتمالا کسی نیست که تابلوی فرد دیگری را بخرد،او مرا دوست دارد پس من رقیب جدی نیستم.از طرفی من از سینما آمده بودم و افرادی که طرفدار من بودند نیز به واسطه من به نمایشگاه آمده بودند در حالی که اصلا هنرهای تجسمی را نمی شناختند!حضور افرادی مانند من باعث می شد که بیشتر با این حوزه اشنا شوند!»
این سطرها بخشی از صحبت های تهمینه میلانی در گفتگو با هوشنگ گلمکانی و در استودیوی مجله فیلم است که در هفته گذشته بسیار دست به دست شد.پیرو همین صحبت ها،منتقدانی که می گویند تهمینه میلانی سینمایی است و حق ندارد نمایشگاه بگذارد دقیقا مصداق بارز کودکی هستند که می گوید «برو دم در خونه خودتون بازی کن!»
اما نباید این نکته را هم فراموش کرد که ورود و حضور پررنگ ارگان های دولتی در فضای فرهنگ و هنر این مرز و بوم،فضای هنری جامعه را محدود و تا حدودی به خفقان کشانده است.در این فضای شکل گرفته،بعید هم نیست که سلبریتی بیاید،همراه خودش پول بیاورد و استخوان شکسته های این حوزه را نیز به حاشیه براند!
*گالری تذکر می گیرد نه هنرمند خاطی!

درنهایت روز ۱۵ اردیبهشت نشست شورای نظارت و ارزیابی فعالیت نگارخانه‌ها با حضور هادی مظفری مدیرکل هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، اردشیر میرمنگره معاون هنری اداره کل هنرهای تجسمی، جمشید حقیقت‌شناس نقاش، محسن ناصریان نقاش، جمال عرب زاده نقاش، مژگان قدوسی نقاش و گالری دار، الهه جواهری گالری دار و فروغ رستم زاده مسئول امور نگارخانه‌های اداره کل هنرهای تجسمی، در اداره کل هنرهای تجسمی برگزار شد.شورا درباره کپی بودن آثار نمایشگاه «آن دیگری» از تهمینه میلانی مستفاد از ماده ٢ قانون آیین دادرسی مدنی، درخصوص داشتن سمت برای شاکی، تصمیم‌گیری را منوط به شکایت شاکی خصوصی و صاحب اثر دانست و در مورد نحوه فعالیت گالری آریانا اعلام کرد که مدیر گالری آریانا، قواعد حرفه‌ای را در تشخیص اصالت و کیفیت آثار به‌درستی انجام نداده و رعایت نکرده است و به دلیل عدم دقت و سهل‌انگاری در انتخاب آثار در وهله نخست با توجه به سابقه پیشین گالری، با رعایت تخفیف، تذکر کتبی به وی داده و در پرونده گالری مذکور درج خواهد شد.در پایان شورای نظارت و ارزیابی فعالیت نگارخانه‌ها از مدیران گالری ها درخواست کرد تا در تشخیص اصالت و کیفیت آثار، قواعد حرفه‌ای و هنری را رعایت و دقت عمل بیشتری به کار ببرند زیرا که تاثیر یک بی‌دقتی و اشتباه، بازخوردهایی را از جمله بی‌اعتمادی جامعه هنری به یک گالری خاص و حاشیه‌سازی در عرصه هنرهای تجسمی را در پی خواهد داشت!
حالا ما مانده‌ایم و بهت و افسوس از هنرمندی که پیشتر در خاطره جمعی بسیاری از ما به عنوان یکی از چند زن جریان ساز در سینمای ایران نقش بسته بود و اما حال هویت جعلی و بی اعتباری از خود ساخته که عجیب بر حافظه مان سنگین است.ما مانده‌ایم و شبه روشنفکرانی که در بطن چرخه هنری قرار دارند اما به جای شفاف سازی حقانیت آنچه باید از خود به مخاطبان چند ده ساله شان ارائه کنند،وقتی در بزنگاه رسوایی و تریبون پاسخگویی قرار می گیرند ادعا می کنند که از همه چیز بی خبرند و بی اطلاع!راستی «آن دیگری» که بر بوم نقاشی تهمینه میلانی نقش بست که بود؟!

خبرنگار : بیتا محسنی

دبیر : میراقربانی فر