حکایتی زنی بر ترک اسب های اصیل ترکمن

وقتی از برنامه هایش برای آینده باشگاه می گوید چشم هایش برق می زند ، درست مثل وقتی که در دشت در پی اسب های اصیلش روان می شود.او امیدوار است که بتواند باشگاه را گشترده تر کند و بتواند باشگاه بزرگ تری نیز در بجنورد ایجاد کند اما شاید همچنان مهم ترین خواسته او این است که بتواند اسب های اصیلی را که پرورش داده به خارج از کشور صادر کند و بار دیگر به یاد همه بیاندازد که ایران روزگاری صادر کننده اسب های زیبا و اصیل به بسیاری از دنیا بود.

صاحب جمال رحیمی ، میراقربانی فر _ قدم به دشت که می گذاریم با صدای سم اسبان و شیهه آنان مواجه می شویم و زیبایی این دشت در این گوشه جهان شاید همین ۴۰ اسب زیبای ترکمن باشند که در میان دشت مواج ، شناور هستند. دشتی که در آغازین روزهای بهار رنگ سبزی به آن پاشیده شده است و اسب های اصیل ترکمن در گوشه گوشه آن دیده می شوند.
چشم که به دشت می دوزی ، در میان اسب ها اما حضور زنی چشم گیر است که از یکی سراغ دیگر اسب می رود و اسب ها او را می شناسند و نجیبانه به استقبالش می آیند. زنی که نه فقط مالک آن اسب ها که تیماردار و همراه این اسب های اصیل و زیبا نیز هست.

رازوجرگلان منطقه ایی است ترکمن نشین در شمال خراسان که برای سال ها اسب های اصیل ترکمنش زبان زد خاص و عام بوده است.اما شاید کمتر کسی می توانست تصور کند که زنی همت کند و راهی این منطقه شود تا پرورش اسب ترکمن را آغاز کند و رونق بخشد. یوقان برج روستایی است با ۲۰ خانوار در ۷ کیلومتری بخش غلامان در شهرستان رازوجرگلان که خالی از سکنه شده است وحالا تنها زن و شوهری که ۴۰ راس اسب اصیل ترکمن دارند در این روستا ساکن هستند.روستایی که حتی نبود امکاناتی از جمله آب لوله کشی شده و گاز و… باعث نشده است که این زن و شوهر نیز مانند بقیه اهالی آن را رها کرده و دست از تلاش بردارند.

فرزانه رحیمی متولد سال ۱۳۴۹ است و سه فرزند پسر دارد . او در سال ۱۳۸۰ و در روستای یوقان بورج از توابع شهر غلامان با سرمایه اولیه ۳۰۰ هزار باشگاه پرورش اسب لهراسب را با ۲ راس مادیون همگام با شوهر خود برای پرورش این حیوان نجیب افتتاح کرد و پس از ۱۸ سال حالا پرورش ۴۰ راس اسب را برعهده دارد . خانم رحیمی در کنار همسرش علی اکبر رحیمی کار پرورش اسب های اصیل ترکمن را آغاز کرد. در ابتدا تنها دو مادیان داشت و حالا یکی از پرورش دهندگان اسب اصیل ترکمن ایرانی محسوب می شود.
فرزانه رحیمی در تمام این ۱۸ سال با علاقه و اشتیاق بسیار از اسب هایش نگهداری کرده است و البته که گله مند نیز بوده است. روزگاری ایران یکی از صادرکنندگان اسب به جهان بوده است و چندین گونه از اسب های ایرانی وجود داشت که از مهم ترین آن ها اسب ترکمن بوده ، اما در این سال ها و با بی توجهی به اسب های اصیل ایرانی عملا نزادهای دیگر در خاورمیانه جایگزین اسب های ایرانی شده اند . خانم رحیمی مشکل اصلی نژاد اسب های ایران و به طبع اسب های اصیل ترکمن را نبود امکان صادرات عنوان می کند و می گوید اگر صادرات این اسب ها راحت تر می شد بخش بزرگی از مشکلات پرورش دهندگان اسب در کشور نیز حل می شد.

فرزانه رحیمی به ما گفت که تقریبا به طور میانگین سالانه ۵ اسب فروخته و درنهایت عواید حاصل زا فروش خرج اسب های دیگر کرده است در حالی که اگر امکان صادرات برای او فراهم بود اکنون می توانست تعداد اسب هایش را بسیار بیش از این افزایش دهد.
او همچنین می گوید که در حال حاضر شش نفر به صورت دایم و فصلی نزد او مشغول به کار هستند که اگر مسولان امکانات عادی که هر پرورش دهنده ای نیاز داشته در اختیار او قرار می دادند می تواسنت تعداد افراد فعال را نیز افزایش دهد.

خانم رحیمی وقتی از برنامه هایش برای آینده باشگاه می گوید چشم هایش برق می زند ، درست مثل وقتی که در دشت در پی اسب های اصیلش روان می شود.او امیدوار است که بتواند باشگاه را گشترده تر کند و بتواند باشگاه بزرگ تری نیز در بجنورد ایجاد کند اما شاید همچنان مهم ترین خواسته او این است که بتواند اسب های اصیلی را که پرورش داده به خارج از کشور صادر کند و بار دیگر به یاد همه بیاندازد که ایران روزگاری صادر کننده اسب های زیبا و اصیل به بسیاری از دنیا بود.